အယူအစြဲ ဖီလင္ ခံစားမွဳ ့ေတြက ၿဖစ္လာတဲ ့ေသာကစိတ္ေတြကို အယူအေကာက္ဖီလင္ ခံစားမွဳ ့ေတြ အၿပီးတိုင္မပယ္သတ္နိုင္ခင္မွာ ေသာက နဲေအာင္ ခ်ဳပ္ခ်လိုက္ပံု (၁).

အယူအစြဲ ဖီလင္ ခံစားမွဳ ့ေတြက ၿဖစ္လာတဲ ့ေသာကစိတ္ေတြကို အယူအေကာက္ဖီလင္ ခံစားမွဳ ့ေတြ အၿပီးတိုင္မပယ္သတ္နိုင္ခင္မွာ ေသာက နဲေအာင္ ခ်ဳပ္ခ်လိုက္ပံု (၁).
-----------
ဒါက က်ေနာ္ၿဖတ္သန္းခဲ ့တဲ ့ လမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ ႀကံဳေတြ ့ခဲ ့ရတာေတြကို မွတ္မိသေလာက္ ၿပန္ေတြး စဥ္းစားရင္ဘ၀ခရီး အတြက္ အဓိက သာမည သေဘာကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ၿဖာၿပီး
စိတ္ပူႏွံဳးကို ေလ်ွာ ့ခ်တာ သတိထားသင္ ့တယ္ ထင္တာကို သတိထားတယ္ သေဘာနဲ ့ ကိုယ္ပိုင္ေပတံ တစ္ေခ်ာင္တည္ေဆာက္ၿပီး..ဆင္ၿခင္ၿပီး မဂိခင္ ေရွ ့ခရီးကို ေပါ ့ေပါ ့ ပါးပါး ၿဖစ္ေအာင္ ေတြးေတာေနထိုင္ ၿဖတ္သန္းတဲ ့နည္းပဲ...



လူအမ်ားစု သေဘာအတြက္ လက္ေတြ ့သေဘာဆန္ဆန္လဲ ၿဖစ္တယ္ က်ေနာ္ ့ေပတံသေဘာလဲ ေဆာင္တယ္...အဲ ့ေပတံက ကိစၥတစ္ခုခု ၿဖစ္ေတာ ့မယ္ ၿဖစ္ေနဆဲ လုပ္ေတာ ့မယ္ ဆို ကိုယ္ ့ဘ၀အေၿခခံ ထမင္းအိုးကို ထိခိုက္နိုင္လား အရင္ ေတြးလိုက္တာ.....ဗိုက္ဆာလြန္းရင္ ရုပ္ဓါတ္ ခြန္အားက်ဆင္းသြားလို ့  အႀကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္း အေတြးေကာင္း ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေကာင္းေလး ေတြ မထြက္တတ္ အမွားအမွန္ ခြဲၿခားနိုင္တဲ ့ သေဘာပါ အာနဲသြားတဲ ့အၿပင္...ငတ္မရွက္ စကားပံုထဲေရာက္သြားတတ္လြန္းလို ့...

ဥပမာ မ်က္ခမ္းေတြ လွဳပ္တဲ ့အခါ မႀကာခင္မွာ ရန္ၿဖစ္စရာ စကားမ်ားစရာေတြ တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ ့ ၿပႆနာႀကံဳလာေလ ့ရွိတယ္.ငယ္စဥ္ကဆို အဆူခံထိတာမ်ိဳးေပါ ့အဲ ့အခါ .အရင္က အဲ ့လို မ်က္ခမ္းေတြလွဳပ္လာရင္ ေသာက ႀကီးႀကီး ၿဖစ္တတ္ခဲ ့တယ္..ေနာက္ေတာ ့ မ်က္ခမ္းလွဳပ္ဖူးေပါင္းလဲ မ်ားခဲ ့ၿပီ  လွဳပ္ၿပီးတိုင္း အဆူခံထိတာေတြ ၿပႆနာေတြလဲ ႀကံဳဖူးေပါင္းမ်ားခဲ ့ၿပီ..'''' ၿပီးရင္ ၿပီးသြားတာပါပဲဆိုတာလဲ သတိထားမိခဲ ့ၿပီ..'''' .အဲ ့မွာ ၿပန္ေတြးတယ္ မ်က္ခမ္းလွဳတာေလာက္နဲ ့ေတာ ့ မေသနိုင္တတ္ဘူး..ထမင္းအိုးကို ထိခိုက္တာမ်ိဳး မၿဖစ္ေလာက္ခဲ ့ဘူး...အိုေက အသက္နဲ ့ေ၀းတယ္ ဘ၀ပ်က္ေလာက္တဲ ့ ကိစၥမၿဖစ္ခဲ ့ဘူးလို ့ သိလိုက္ခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္ မ်က္ခမ္း လွဳပ္ခ်င္သေလာက္လွဳပ္ အေရးမႀကီးေတာ ့ဘူး ႀကံဳလာတဲ ့အေၿခအေနမွာ မီးစင္ႀကည္ ့ကယံုေပါ ့ စိတ္နဲနဲ ရွည္ရွည္ထားေပးလိုက္တာေပါ ့လို ့ စသၿဖင္ ့ မ်က္ခမ္းလွဳပ္တဲ ့ လကၡဏာ ဆိုင္း နမိတ္ အေပၚ  သေဘာထားလိုက္နိုင္ၿပီ...ေသာကစိတ္ကို ေလ်ွာ ့ခ်နိုင္ခဲ ့ၿပီေပါ ့ေလ...ဒါက အသားလွဳပ္ေတြ တစ္ခ်ိဳ ့ထဲက ကိုယ္ ့အေတြ ့အႀကံဳအရ ႀကံဳဖူးတဲ ့ ကိစၥေတြကိုၿပန္ ခ်ိန္ၿပီး သေဘာထားေတြ ေၿပာင္းပစ္လိုက္တဲ ့ အေႀကာင္း ေၿပာတာပါ...

ေနာက္တစ္ခါ အေတြးတည္ေဆာက္ထားတာက ဘ၀တစ္ခုဆိုတာ ဘ၀တစ္ခုပဲ သူလို ကိုယ္လိုေတြ အမ်ားစု နဲ ့ ဘ၀ခရီးကို ကိုယ္ ့ဟန္နဲ ့ကိုယ္သြားေနႀကတာခ်ည္းၿဖစ္ၿပီး တစ္ေန ဂိ ကုန္တာခ်ည္းပဲ.ဒါ ့အၿပင္ ဘ၀ခရီးမွာ ႀကံဳခဲ ့တဲ ့သူေတြ လမ္းမွာ ၿပဳတ္က်န္ခဲ ့တာလဲရွိတယ္ ဆက္ပါလာေနတာလဲ ရွိတယ္.အသစ္ အသစ္ေတြလဲ ႀကံဳေနတယ္ .ေပ်ာ္စရာေတြလဲႀကံဳတယ္ ညစ္စရာေတြလဲ ႀကံဳတယ္ အားလံုးဟာ ၿဖစ္ေနတုန္း ၿဖစ္ၿပီး မႀကာခင္မွာ အေၿခအေနသစ္ တစ္ခု ထပ္ထပ္ႀကံဳရတာခ်ည္းၿဖစ္တယ္ လို ့ေတြးလိုက္ၿပီး...သတ္ေသခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အေရးႀကီးတဲ ့ ကိစၥေတြ ဘာမွမရွိဘူးလို ့ေတြးေပးလိုက္တဲ ့အခါ လူဟာ ေနသာထိုင္သာ ရွိသြားတယ္ ေနသာ ထိုင္သာရွိရင္ ေတြးရေတာရတာ ေပါ ့ေပါ ့ပါးပါးရွိလာတယ္...

ဘ၀ ပစ္မွတ္ကို ေၿပာင္းလိုက္ပံုက က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာေနဖို ့ထက္ စုတ္ၿပတ္ေနေအာင္ မဆင္းရဲရင္ အိုေက ရၿပီ..အဲ ့လိုေတြးနိုင္ၿပီဆိုတဲ ့အခါ  စုတ္ၿပတ္ေနေအာင္ဆင္းရဲနိုင္တဲ ့ကိစၥေတြကို လက္ေရွာင္ၿပီ..

ဘာအေႀကာင္းနဲ ့မွ အသားလြတ္ ေထာင္အက် မခံနိုင္ဘူး ဆိုတာ ကိုယ္ ့ကိုယ္ကိုယ္ ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ မညာတမ္း မလိမ္တမ္း ေတြးလို ့ရခ်ိန္မွာ ေထာင္နားနီးနိုင္တာေတြကို လက္ေရွာင္လိုက္တယ္.ေထာင္နဲ ့ေ၀းတယ္လို ့ ေတြးလို ့ရရင္  ဘ၀ပ်က္နိုင္တာေတြနဲ ့ေ၀းရင္ ထမင္းငတ္နိုင္တာေတြနဲ ့ေ၀းရင္  အသားလြတ္ေသနိုင္တာေတြနဲ ့ ေ၀းတယ္လို ့ေတြးလို ့တြက္လို ့ရရင္.....စိတ္ေစရာေနာက္ကို လုပ္ခ်င္တာေတြ ထလုပ္လိုက္တယ္...အဲ ့မွာလည္း ေပါ ့ေပါ ့ပါးပါးေနနိုင္လာတဲ ့သေဘာၿဖစ္လာတယ္...

အဲ ့မွာ က်ေနာ္အရင္က ရယ္စရာေၿပာဖူးတယ္ အသည္းကြဲတာက အသည္းကြဲတာ ဗိုက္ဆာတာက ဗိုက္ဆာတာ..အသည္းကြဲေပမယ္ ့ ဆာလြန္းလာရင္ ထမင္း ထစားမိတာပါပဲလို ့ေပါ ့ သေဘာက ခံစားမွဳ ့ ဖီလင္ရယ္ လက္ေတြ ့ဘ၀ရယ္ကို သိပ္ၿပီး ဂြင္ဆက္ မၿပတ္ေအာင္ ေတြးတယ္ေပါ ့ေလ...ၿပီးေတာ ့ ကိုယ္ ့ကိုယ္ကိုယ္ သီးၿခားလူသားအၿဖစ္ခံစားမွဳ ့ကို ေလ်ွာ ့ခ်လိုက္တယ္ ပံုမွန္ လူေတြထဲက ပံုမွန္ လူတစ္ေယာက္ေလာက္ပါပဲလို ့ေတြးေပးလိုက္ခ်ိန္မွာလဲ ေပါ ့ေပါ ့ပါးပါးစိတ္ေတြနဲ ့ ေနနိုင္သြားၿပန္တယ္